Sevmenin ağırlığında yorulur kalbim
Yarama tuz basar, çoğaltırım acımı
Her acıda anımsarım solgun günleri
Düşlerimde maviliğin ışığına karışırım
Yaşarım Aslı’nın düğmelerinde tutuşan Kerem’ce
Mecnun’nun Leyla’sına aşık gözlerini
Sevdalara eğik başım, paramparça yüreğim
Simurg’un sırrı yeniden doğurur mu günü!
Kalbimin derinliğine gömülür konuşulan her sözcük
Gözlerimde uçuşan hayalinin sesi ulaşmaz
Düşünür, kendimi bulurum sensizliğin yokuşunda.
Antakya’mı yırtan bir ışıkgeceyi deldi…ardından —kıyametin sesi:kocaman bir gürültü,göğe savrulan taşlar,dize çöken binalar… Oğlum!Kızım!Yavrum!diye yırtınan analar…“Annem!” diye çığlık çığlığagözyaşında boğulan çocuklar… Bir çığlıkta dondu zaman,bir sessizlikte bitti hayat.Ama bazı çırpınışlar —günlerce sürdü enkaz altında… “Sesimi duyan var mı?”Yooook…yok…yok… Anlayamazsın bu yangını,ailen eksiksizken,ellerin sıcak bir ele dokunurken…Antakya’m,memleketim,toprağımtoprak oldu. Neye üzülür insan önce?Her sabah “günaydın”her akşam “iyi…
Aylık Kültür ve Keşif Dergisi “HATAY Keşif” kapandı. Okurlarına Temmuz/ 2007’de “merhaba!” diyen dergi, tamı tamına yedi buçuk yıl dayanabildi. Aralık / 2014’te 90. sayısıyla yayın yaşamına son verdi. Başka bir deyimle 8. cilt yarım, okurları Hatay Keşifsiz kaldı. Dergiler, ilk sayılarında çıkış nedenlerini, dergi adını, ne amaçla çıktıklarını anlatırlar. Hatay Keşif de, çıkış nedenini…
Ben çocuğum! dünyam gözümde büyüktü… Kitabım önümde, defterim açıktı.. Annem okula gönderip öğretmenim karşılardı… Babam işten gelip harçlık verecekti.. Yarın arkadaşlarla bisiklet sürecektik.. Bize emanet mirasları gözden geçirecektik.. Büyüklerimizin sözünü dinleyip değerlerimizi savunacaktık..Amaaaa! Fırsat vermediniz ki… babamı çaressiz, annemi savunmassız, benide sığınacağım kucaksız braktınız..Ne oldu böyle, hırsınızda yatan menfaatiniz neydi?Evet ben çocuğum, dünyam da gözümde…
Bir portakal çiçeği gibi açıyorsa duygular,Sar sarmala yüreğini, çok değerlidir bunlar.Hayat dediğin nedir ki, anlamı ne yaşamın?Her günün bitişiyle uyuyup, yeni güne uyanmanın.Kaç kez daha atacak kalbimiz,Ne kadar daha soluyacağız havasını bu dünyanın,Kaç çiçek koklayacağız daha,Kaç kahkaha atacağız ağız dolusu,Kim bilir kaç defa daha sızlayacak kalbimiz,Kaç kere bir çocuğun ağlayışına üzüleceğiz?Bunu hiç birimiz bilemeyiz.Bazen kaybolur…
Kim kör etti gözlerinizi, ey cahiller,Neden ciğerlerimizi tutuşturuyorsunuz?Yeşilin kalbini hançerleyen eller,Dağların alnına kara yazılar yazıyorsunuz. Kuşların şakıyan nefesini susturdunuz,Ceylanın ürkek bakışını kararttınız,Her dalda bir masum can saklıydı,Ve siz, zalim alevlere verdiniz hepsini. Orman, Rabb’in bize nefes hediyesiydi,O nefesi boğdunuz, ey vicdansız eller.Ben bir savaş gazisiyim,Gerekirse ormanım için yeniden düşerim toprağa. Her yaprak bir dua, her…
Dar zamanların keskin bıçakları vardır. Köklü kültürümüzün büyülü ruhu ile yaşadığımız anın gerçek dokusu arasında onulmaz delikler açar. Öyle boşluktur ki açılan, düşünce dağlarımızın zirvelerinde biriktirdiğimiz ne varsa önce onlar, yüce değerlerimiz, mesken tuttuğumuz dorukların efsanesiyle birlikte bir çığ büyüklüğünde ruhumuzdan kopar, sonra da anılarımızdan silinirler. Biz de daha bir yenilir ve kapılırız gediklerin aç…