GAZZE’DEKİ KIZ ÇOCUĞU, Nebihe Lena Karasu
oyuncak bebeklerim yok artık,
birini enkazda bıraktım,
birini rüyalarımda saklıyorum.
annem saçımı örerken ağlıyordu dün,
gözyaşlarıyla ıslanmış tellerim hâlâ kokuyor dumanı.
cam kırıkları arasında gökyüzü arıyorum,
bir kelebek görsem, “yaşıyor muyuz hâlâ?” diye soruyorum.
su istiyorum bazen,
ama suyun da sesi susmuş,
bardaklar boş, sokaklar boş, dualar dolu.
akşam olunca yıldızlara mektup yazıyorum:
“bizi unutmayın,” diyorum,
“okula gitmek istiyorum,
sabah olsun, annem gülümsesin,
ve kuşlar geri gelsin Gazze’ye.”
6. sayıdan