6 Şubat 2023… Bir tarih değil sadece; bir saat, bir çığlık, ardından gelen uzun ve tarifsiz bir sessizlik. O sabah, yalnız evlerimiz yıkılmadı. Kentimiz yıkıldı, hayatımız yarım kaldı, kalbimiz göçük altında kaldı. Antakya’nın binlerce yıllık sokakları, mozaik gibi işlenmiş kültürü, sabah rüzgârına karışan o eşsiz kokusu bir anda yok oldu. Enkazın altında kalan sadece taş…
Kötülükler bir yerde birikir birikirEn sevdiklerinden kopar ayrılır insanSevmek düğümünü senNe kadar büyük ve berk bağlamış ol Kirli resimler onca sıcaklığında bakÜşür dururlar tozlu çerçevelerindeHeyhat oysa onlarKirlerinden arınmak için ne vermezler Değil mi en küçük çıkarlar uğrunaSenden biri o en yakınınÇıkar arkandan vurur seni kalleşçe Ya Tanrıların şu soğuk şakasına ne buyrulurBülbülü gül dalına asarlar…
ATTİLA İLHAN 100 YAŞINDASaygıyla Anıyoruz HATAY’A ÇETE REİSİ OLACAĞIM 1936 kışında, Fransızca La Tribüne des Nations gazetesinde çıkan bir yazıdan şu satırları tüyleriniz ürpermeden okuyabilecek misiniz bakalım: Kemalistler kendi işlerine yabancıların müdahalesini katiyyen kabul etmiyorlar, fakat Türkiye arazisinin bir sömürge değil, kelimenin gerçek manası ile içinde yeni bir ulusun yetişmeye başladığı bir yurt olduğunu anlayabilenlere…
(14.12.1947 – 25.05.2024) Birnur sekiz yaşındadır. Ağrıyan dişini çektirmek için götürüldüğü Gavez Dayı’nın berber dükkanında büyüklerin konuşmalarını dinler. Berberdeki büyüklerden Mustafa Dayı’nın konuşmasına kulak kesilir. Mustafa Dayı: “Size yeni bir haberim var. Burdur’umuzun Akçaköyü’nden bir yazar çıkmış. Kitap yazmış. Çok akıllıymış.” “Duyduk” der Yakup Dayı. Aklı zarara, ziyana işlermiş. Ağalara beylere çatarmış.” Bir başkası: “Orasını…
Medeniyetler şehridir,Buram buram tarih kokar her yanı.Sıkışık, dip dibe odun sobalı evleri samimiyetten doğmuş birer yuvadır;Taştan örülü evleri çağların sesini taşır.Kıvrım kıvrımdır sokakları,Aşk vardır, samimiyet vardır sokaklarında;Göğe uzanan çocuk sesleri, çınlayan kahkahalar yükselir.Eski Antakya’nın sokaklarındaKomşuluk ilişkileri candan öte birer efsanedir.Zaman kavramını yitirir insan;Antakya’nın daracık sokaklarındaki oturma kaldırımlarındaDert yüklenir komşularına, derman arar komşularına;Eğlencesi, derdi, kederi, mutluluğu,…
sarışın bir kedinin yitikliğidir hüzün.hüzün arayıp da bulamamak saçlarındaki ay ışığını.sokaklar bu sabah tenha.gökyüzünü arşınlar yorgun ayakları sonsuzluğun.bir kadın anılarını toparlar masadan.bütün sözler o en uzak adada esir.antik şehirler yangın yeri… temmuzun ortasındasular deltalarına kururkengökyüzünde asılı dolunay.dünya karamsar, dünya öfkelideli ormanlarda kanatları tutuşmuştuti kuşları… semender ateşin içindeiçi dışı ağlamaklı;bir kanadı kızıl, öteki kara.küllerini savurur aşkın.kim…
yaprak dökse her yanım bir damla iyilik kalır bendekuyuya düşen ay parçası, aklımın sevabı, bölünmeyen hecembeyin fırtınam kesişsin yolumuz değsin parmak uçlarımızuzansan değer başın arşa destanlar yazdığın yereturnadağ’ım, dil anahtarım, taşı delen damlamçavdar ekmeğim, ışığın baharım olur bir bilseniyimser meleğim dudakla yürek arası serin kanlı yolcuzaman örgüsünü örer, söz bata çıka yol alırsesimin gizli öznesi…
Sevgi; yutkunduğu ölüm tuzağı içindeki darmadağınık bir yaşamdı onun için. Bu yüzden yalnızlığına gömülmesi, onun için kurtuluştu. İnsanlardan nefret etmiyordu. Onları günahlarıyla, sevaplarıyla severdi. Bu bahiste, yalnızlığına çekildiğinde, o gün kendi yaptıklarını gözden geçirirdi. Yanlış mıydı yaptıkları? Tartardı tüm ettiklerini. Kimseyi hor görmezdi.Bazen her şey için geç kaldığını sanırdı. Hevesinin kırık aynası, yalan söylemezdi. Geç…
Sana bir anlatabilsem içimden akıp giden baharlarıBenimle kül olup yok olan mutluluklarıMaziyi unutmadan kanayan yaralarıİçimdeki tüm hüzün damlacıkları bir anlatabilsem… Gözlerim süzüyor ruhumun karanlıklarınıDurmadan sert esen dert rüzgârlarınıGüneşin tenimi yakışlarınıSenin yokluğunun acısını bir dindirebilsem… Geceyi bölen feryatlarımın ağlayışlarınıHer gece yalnızlığımın rüyalarınıHücrelerimin kaybolup yok oluşlarınıSeninle geçen her salisenin anlarını bir unutabilsem… Bu özlem yarasıyla ışıklarımın sönüşleriniBurnumda…
yoksulluğun boyası sıvasız evlerinkederli çamaşırları kururken taş balkonlardaağlarken evlerin gözleri çerçevesi dökük camlardakurur mu kederlerikurur mu bilmemmandalsız ak çamaşırlar misaligün kokar mı acepbadanası dökük duvarlarıçiçekleri soluk fistanlar giyenak saçlı anaları susar mı acep susar mı bilmemaş yerine acı pişen ocaklar tüter mi bir gün tüter mi bilmemçividi eksik badana yüreklerkuşanıp sevgiyi giyip barışıkuş olup mavide…