Yanımda bir sigara başka kimse yok beklenenGözlerim daha ne kadar dayanır aldanmayaYüreğim şimdiden kurak, çöl oldu geçtiğim yerSevda da bir yudumdu, susuz geçilir hasrete. Denemedi demesinlerYürümedi bir yangının içindenHer şey bir şeydir en sonundaHer Leyla ayrı bir geceGittim simsiyah yazgısının peşindenÖlene kadar dik kalbim, doğan güneşe karşı. Sarhoşluktu içkisini içmeyenYalnızım alın artık başımdan bu kızıÇılgın…
Bir zeytin tanesi sanki o gözlerBakıyor derinden dağların kızıDolaşır semada sevdalı sözlerGönlüme akıyor dağların kızı. Kokusu menekşe saçıyor sankiToprakta gelincik açıyor sankiDokunup kalbime uçuyor sankiNaz edip kaçıyor dağların kızı. Aşk dolu öyküler okunsun diyeSevgiler kederden sakınsın diyeSaçına taç ördüm dokunsun diyeÖzgürlük takıyor dağların kızı. 3. sayıdan
Depremin vurduğu güzel kentim Antakya’dan, doğup büyüdüğüm Defne’den ayrılmak zorunda kalalı iki yıl oldu. Hayatın akışı içinde, yıkıntıların arasından yeni bir başlangıç yapmak için Eskişehir’in Odunpazarı ilçesine yerleştim. Odunpazarı da tıpkı Defne gibi köklü bir geçmişe sahip, tarihi ve kimlikli bir mahalle. Çevremi kültür evleri, müzeler ve tarihî dokusunu koruyan sokaklar sarıyor. Ancak, ne kadar…
ağır ağır toplanıp gidelimçağırıyor bizi hayat uzaklaratopla zinciri hadi gemicigün öreceğiz daha yollarda aynamda kaldı yüzü sevdiğiminellerimde sıcaklığıçek çapayı çek gemicidüşler gerçeğe aykırı ağır ağır toplanıp gidelim hadiçağırıyor bizi kader uzaklaratopla eteğini yelkenciömür eksilteceğiz daha yollarda
sarp yamaçlardan süzülerek indirenömrümüzün sırtındaki kanattır anneömre uzun bir umut sesi düşer babalardanuykulu anımızdaki öpücüğe saklanan. ana olmak emektirtartısız vermek dorukça sevmek su üstünde yürümektirbile bile bir dehlize girip sorgusuz ilerlemektirhayatın günlerini saçlarıyla karadan ak’a[süpürebilmektirverdikçe büyümektiriki olmak üç olmak dörtlenmektirana olmak sorgusuzca parçalara bölünmektir-kim bilmez-arkaya bakmadan döküp emeklerini boşluğadelik ceplerle çekip gitmektir şifacı kadınların parmaklarıdır…
(…) Adını karanlık düşürmüş alnınaŞurdan bir gemi mi geçti namlu yüklüSaçı başı sinyallere karışmışUçan kuşa hükmeylerBatacak doruklar da biliyorum Savurarak fırlatır kovulmuş suları köprülerGör işte yan onuVe mavi eşitlik çölünde bir simgedirSev onuBarışın kuyumcularınaTaş yüklemiş kara trenAk trenin yükü buğdayBiri tutsak mı edilmişYasalara ters düştüğü için savıKelepçelerini elinle çöz (…)
Ben küçüğümHayallerimse büyük.Tuttum kardeşimi elinden,Soyadımızı değiştirelim mi ? Dedim.Evet ,dediSen düşün,Ben de düşüneyim.En sevdiğim renkPembe.Peki, senin sevdiğin renk hangisiYeşil dedi kardeşimBundan sonra,Benim soyadım pembe,Kardeşimin soyadı yeşil oldu
Gelmiyor hayatİnce hesaplaraHele kiIskalanıyorsaSuyun neşesiMavide dinen yorgun dalgaBir halkayaGeçiriliyorsaMazbut düşmanıYalım sularKor bir bakış atEzgisine kuşlarınYorma boşunaYolunaYarına hevesiAdı şimdidirMutluluğun..
Gözlerinde yıldızlar,Gökkuşağı dolmuş avuçlarına,Küçücük ellerinle dünyayı tutmuşsun,Ve hayallerinle boyamışsın maviyi. Bir çiçek gibi büyüyorsun,Rüzgarı dost, güneşi sırdaş bilerek.Kuşlar senin için şarkı söylüyor,Bulutlar oyun arkadaşın. Yağmurda dans ediyor ayakların,Toprağa can veren su gibi,Coşkuyla taşır yüreğin,Hayatı sımsıkı sarıyorsun. Her sabah yeniden uyanıyor dünya,Senin kahkahalarında filizlenerek.Kalbin bir orman, gökyüzü kadar geniş,Her yaprağında umut, her dalında yaşam. Ah, çocuk,Senin…