Şiir

  • UMUT EKEN KADIN, Fevziye Aşkar

    Byantakya

    Umut eken kadın,Şiirin en derin toprağına,Sessizce tohum bırakan.Suskunluğun çağınıGeride bırak,Ağır ağır açan umut çiçeğine bak,Direnişin zafer bayrağını,Dik durunuşunla göğeVaran sensin.Kızıl Saçlarında mücadelenin umut meşalesini yakan Yeryüzü, sabrının selamını taşır.Acıyı koynundaBüyüten,Tarlada, fabrikada, sokakta gericiliğeKarşı yükselen o SessizÇığlık sensin. Dağların ardından gelen kekik kokuluSevdanAşkın en yalın haliYarenliğin en vefalı yüzü,Damarlarında dolaşanGecede yıldızları kaldırır.Ak sütünle dostluğu helal edenKaranlığı…

  • Köklerime Dönüş, Acibe Sıkar

    Byantakya

    Bir kıyıydın,Ben sana çarpan sabırsız bir dalga.Aynı taşa yazıldım durmadan,Sen hep suyun suskunluğu. Bir yangındım,Rüzgârlara bırakılmış.Sana değdikçe kor oldum,Sen serin bir gölge. Oysa ben tohumdum,Toprağın gizli cebine bırakılmış.Yağmur duamdı,Rüzgâr adımı bilmeden geçti. Köklerim karanlıkta konuştu,Gövdem sessizce kalınlaştı.Beni kimse görmedi;Büyümek zaten görünmez. Gece gibi,Bir gövdeye sarıldım.Kök olmak isterkenYaprak gibi savruldum. Ben bağ aradım,Sen mevsimden kopmuşYalnız bir…

  • Akşamlar, Gazi Yolcu

    Byantakya

    “Yeter, uslan artık Hüznüm, rahat tut yüreğini,Akşam olsun diyordun, bak işte, kararıyor gün.” Charles Baudelaire Yine tekinsiz bir akşam inmekte gökten,Yıldızlar buğday taneleri gibi serpiliyor yine.Türküler söyle bana yaşamaktan, ümit etmekten,Yıldızlar bu akşam umarsız, bu akşam diken diken…Kalbim terk edilmiş kavruk bir çocuk gibi ıssız.Gözlerime yine karanlıklar çöktü, karanlıklar erkenden. O çöl saçlı, vişne gözlü…

  • Koyu Yorgun, Veysel Çolak

    Byantakya

    Veysel Çolak’a Yaşadıkların bir sancıya dönüşürbir nabız gibi atar, üstelik zonklayarakkeşke bir çocuğu düşünerek geçseydi ömrünanıların dönüşseydi bir işçinin büyüyen yumruğuna. Çiğnemiştir göğsünü duyduğun ayak sesiöldürülen yıllar atılmıştır üstünebaşka ne kalır unutulmaktan? Bir kırgın olarak çekil ıssızlığınabir uyumsuz sansınlar, belki bir kaçakkimse bilmesin seviştiğin o kelimeyi. Işıktan sessizdi gelişin, sanki suların uykusuyanardağların patlaması gibiydi gidişin….

  • Antakya Türküsü, Kemal Karaömeroğlu

    Byantakya

    Aşıver hele bir şu ToroslarıAdana’dan Antakya’ya yol giderBu “şehr-i dilara” bir garip kenttirYağmur yağar, caddeleri sel gider Yüz sürülür toprağına taşınaŞükredilir ekmeğine aşınaKolay kız vermezler ilin dışınaYazgısına küsmüş olan dul gider Mehtabı var, bulut ile evlidirVadileri ayvasıyla ünlüdürKarı sevmez, yağsa bile binde birAmma Lodos patlar ise dal gider Göçü bilmez, hoşnuttur tüneğindenBağlanmıştır toprağına derindenYerlisini sökemezsin…

  • Tazelensin Yaşamlar, Sevgi Erol Öçal

    Byantakya

    çöl çiçekleri açınca vahadayağmurun ellerinden tutçiselesin özgürlüğü kararmış yürekleregöğsü beyaz dağlardaöksürürken bulutlartazelensin yaşamlarnefeslensin umutlarçoğalsın soluklananlarkelebek kanadında uçan masum çocuklarsert kışların türkü bakışlı bebeleri üşümesinuyansınlar esen koyu poyrazlauyansınlar özgürcetatsınlar özgürlüğü tatsınlardenizle gökyüzünün ışıdığı gün mavisindetopla genç ellerinle topla Memleketin yıldızlarınıgençliğin uzak olduğu şimdilerde uzanıp o yıllaraefsunlu hayallerin buzlu camlara çizildiğisınır ötesi esen sert tipilereyorgunluktan körelmiş Sevgilerin…

  • Terkedildik, Zeynep Mansuroğlu

    Byantakya

    Her taraf yıkıkHerkes bulunduğu yerin yabancısı.Taş moloz, toz her yanımız,Güneş halimize acıyor.İş makineleri vızır vızır,Geçmişimizi , umutlarımızı taşıyor.Birer birer enkaza dönmüş umutları.Döküyor asi nehrinin kenarına.Darmadağın oldu hayatlar.İnsanlar hayata tutunabilmek için,Karıncalar gibi, gece gündüzDurmadan çalışıyorTerkedilmişlik acıEl uzatan yok,Öldünmu kaldın mı soran yok.Herkes bir çıkmazda.Güzelim defne ağacı,Acısından kokusunu saklarZeytin ağacı meyvesini göstermekten çekinir oldu.Kel dağı yüksekte çaresiz…

  • Ey İnsan, Özlem Yüncü

    Byantakya

    Topraktı özümüz,yine toprağa döneceğiz. Dünyaya geliş bilehüzünlü bir sarsıntıdır:bir ağlayışla açılır gözler,ışığa alışmak zaman ister. Zordur insan olmak.Hayat,mesakkatli bir yol. Ağlarsın,yorulursun,tükenirsin. Kimi zaman dikenli,kimi zaman engelli,kimi zaman taşlarla dolubir yürüyüştür bu. Emek ister,sevgi ister,en çok da sabır. Yürüdükçedeğişir yüzün:bir an gülersin,bir an ağlarsın;kimi zaman mutlu,kimi zaman hüzünlü. Asıl kayıp,azimden uzak düşmektir.Kültürü, saygıyıyolda bırakmaktır. Zordur insanın…

  • Ey Habip Kalbey, Dilek Girgeç

    Byantakya

    Bir selam ile girmiştin gönlümeSevgi kelebekleri uçurdun kalbimdePir Sultan’dan Hacı Bektaş’tan hoşgörmeyiYunus’tan Mevlana’dan öğrenmiştik sevmeyi .Ey duygu dünyamın gümrah meşalesiAlnıma dokunan şefkatli dudağının iziTitretmeye yetmişti kalbimin neva telini. Aşkın havarileriydik belki deYeryüzü cehennemine sürülüPey akçesine recm edildi nişanemizDinsizdi yargıların fermanıAtaerkil hiyerarşi kargışladı biziSavurdu mümbit gençliğimiziÖlümü öldürürdü hakikatin mührüAh olsaydı birazcık hoşgörü . “Ne olursan ol…

  • Çocuğun Dünyasında Savaş, Sabahattin Günay

    Byantakya

    Ben çocuğum! dünyam gözümde büyüktü… Kitabım önümde, defterim açıktı.. Annem okula gönderip öğretmenim karşılardı… Babam işten gelip harçlık verecekti.. Yarın arkadaşlarla bisiklet sürecektik.. Bize emanet mirasları gözden geçirecektik.. Büyüklerimizin sözünü dinleyip değerlerimizi savunacaktık..Amaaaa! Fırsat vermediniz ki… babamı çaressiz, annemi savunmassız, benide sığınacağım kucaksız braktınız..Ne oldu böyle, hırsınızda yatan menfaatiniz neydi?Evet ben çocuğum, dünyam da gözümde…